روی صندلی

با سَری که رو به بالا.

از سپیدی ِ آرام ِ سقف

تا سایه‌روشن ِ یاد ِ تو

همیشه رودخانه‌ای ست

که واژه‌ها

هیچ‌وقت به سلامت از آن نمی‌گذرند...