مانا مهر

manamehr — Mon, 21 Jul 2008 21:58:30 GMT

هیچ. هیچ ِ هیچ. تلخ ِ دریغ ِنبودن ات؛ همزاد خسته ای است دریغ ِ

پس زده گی سبز بودن ات را. چند روزی است با بغض ِ "کیمیا"، بغض

می کنم...

manamehr — Sun, 13 Jul 2008 21:46:27 GMT

با اینکه روند مناسبات میان آدم ها روز به روز به سمت قبض یافتگی ها

در حال گسترش است. با اینکه اتفاق ِ مرگ هم تاثیر چشمگیری ندارد

در همگرایی این گسست ها و مجالس ترحیم (ختم و هفتم) تقریباً

بسنده شده اند به یکی، آن هم نه با شالوده ی کیفی ِ درخوری و

برگزاری اربعین ِ کوچیدن، اگر نه تعطیل که بیش تعدیل شده؛ اما

"بهشت زهرا" هنوز یکی از شلوغ ترین هاست بامداد ِ آدینه. هنوز

حسی، با همه ی سر در گریبان بودن ها، آدم های عمودی را

می کشاند به مقصد افقی ها. به سلامی دوباره به نام های سنگ ای.

هنوز صف های خودرو است به خریدن گل و گلاب. خیرات ای که دست

به دست می شود تا نشاندن آرامی میان خلائی تحمیلی. به آب ای

که دست را آشتی می دهد با تن ِقبور. یادی که ابری است وُ پرّان

می شود توی هوا وَ دهان هایی که می آمیزند به طعم ِگشایش....

manamehr — Mon, 07 Jul 2008 21:49:18 GMT

هر بار کارت عروسی ای به دستم/ دستمان می رسد؛ به غیر از

توجه به شکل و شمایل کلی آن، اولین چیزی که توجهم را جلب

می کند، متن و شعر به کار برده شده بر سپید ِ آن است. اینکه

چقدر تاملی داشته اند در گزینش واژه های اعلام هم پیمانی. و خُب

اغلب خبری نیست که نیست. کاربرد ناچسب عباراتی است از جنس

رفع تکلیف ها شاید. دریغ از قدری خلاقیت احتمالی که مصروف

اطلاع رسانی یک آغاز مشترک شود. که تازه این میان خلق قالب ِ

شعر نیمایی، گاهاً سبب شده جماعت گمان کنند انتخاب واژگانی

که از فرط تکرار تهی شده اند از بار خاص خود؛ [حالا که ماشین وار

به زیور وزن آراسته و با قوافی بی خودانه سرهم بندی شده اند]، و

نشاندن آنها بر روی کارتهای سفارشی، اوج نوآوری و شکوفایی است

لابد. درج اسامی صاحبان عروسی با املای انگلیسی و حکمت آن،

که خود داستانی است!

manamehr — Thu, 03 Jul 2008 17:32:18 GMT

خوب است که روی سپیدی ِ دیوارهای اتاقم 3 4 تصویر نشسته است.

تصویر آدمهای بزرگی که دوستشان دارم و به بعضی هایشان وامدار

حتی. خوبی ِ بیشتر آن است که نگاه هایشان مستقیم است. از

آن جهت که میانه ی هجوم آشفته حالی ها، هر بار نگاهم سُر

می خورد توی نگاهشان؛ یادم می اندازند که "نبایدها" را باید سر ِ پا

نگه دارم هنوز. که وقت ِ تسلیم شدن ها نیست. من انرژی

چشم هایشان را دوست دارم. چشم های مهربان و عمیق شان را.

که در چرخ خوردن های ناخوب ِ حسی، آرام، روشنگری ام می کنند.

من از هر کدام تکه ای به یادگار دارم. یک وجه بارزی که مرا به

جهانشان پیوند زده. لحظه هایی که چشمهام پناه می برند به

دیوارگردی، من این تکه ها را از توی برق چشمهایشان می ربایم. اگر

هم من نخواهم، انگار شده اند قانون ِ نانوشته ی سه گانه ی اتاق و

لحظه ها و احوال من. رها می شوند در من؛ ماهی وار. آنوقت کم کم

می فهمم چقدر سخاوتمندانه، ترکیب تکه های یکتای این آدمها با

بی کرانه گی یک چیزهای تا به ابد روشن ای، هرباره می شوند

منجی ِگرداب واری ثانیه های لغزان ــ پریشان من.

یاد ایّامی...

manamehr — Mon, 30 Jun 2008 22:33:18 GMT

پ.ن:

حضور خلوت انس است و دوستان جمع اند

و اِن یَکاد بخوانید و در فراز کنید

* تصاویر از اینجا

manamehr — Sat, 28 Jun 2008 18:29:48 GMT

ماه را می نوشی

و شب،

از چشمهای تو آغاز می شود....

manamehr — Wed, 25 Jun 2008 17:57:40 GMT

دردناک است، از آن یگانه های دردناکی است: که میان هیاهوی

آدمهای توی مترو، کسی را خطاب کنی بنا به ضرورتی و چیزی

بگویی/ بخواهی. بعد میان دقیقه هایی که در انتظار واکنشی؛

لبخند ِمحوی را ببینی به پیوست ِ تکه هایی از جهان ِ ایما. وَ بین

یک جور خجالت ِ تلخ، یخ کنی یکباره و بفهمی مخاطبت با

چشمهاش، حرف می زند...

وقت ِ بی وقتی

manamehr — Wed, 18 Jun 2008 21:49:18 GMT

مطلوباتی هستند که گاه، زمان ظهورشان نامطلوب می شوند. که

فاکتور "شرایط" ِ مساعد در آنها لحاظ نشده. بی خبرانه نازل

می شوند. [در دسته سورپرایزها هم نمی گنجند که ته دلت شادی

ملسی تاب بخورد]. وقت ِ بودنشان نیست، نیز آرایش لحظه ها

پذیرای منزل گزینی شان. دغدغه می زاید تیک تیک ِ دقیقه های

جولانشان اصلاً... آوای جیرجیرک ها را می مانند توی ظهر نفس گیر

تابستانی. همانقدر در مجاورت آفتاب، خط می اندازد روی زمین ِ

ذهنت، جیرجیرشان؛ که بودنشان میان سکوت ِ روشن ِ شب

می شود رمز پرنده گی تا دورهای دور. عطر یاس و پرسه های

کودکی. واجب می کند پیوند چشم و ستاره را. و کلمه ها که بی قرار

بوسه های کاغذشان می کند....

manamehr — Tue, 17 Jun 2008 21:03:35 GMT

تا آسمان باقی است

من،

پر کشیدن تا تو را

تمدید خواهم کرد!

از روزگار

manamehr — Sun, 15 Jun 2008 22:14:18 GMT

هر بار آقای همسایه می پیچد داخل کوچه و نور چراغ های تاکسی اش

می پاشد روی آسفالت، نیمه های شب؛ مشق ِثانیه های من

می شود حس غمینی که مبتلاست به تصوّر سیمای خسته ای که

سهمش از سرکشی ِروزگار، پیوستن شبانه با چشم انتظاری ِ اهالی

خانه است، ارمغان فکرهای آشفته و رنج نان ای که چنگ انداخته

روی کیمیای همزبانی ها....