:: غربت در صنعت....

به نام مهربانترین

۲ هفته پیش نمایشگاه صنعت بودم.نمایشگاه نسبتا خوبی بود .در  ۷ - ۸ سالن تقریبا

بزرگ برگزار شده بود.اما متاسفانه حضور خانمهای محترمه بسیار کم رنگ بود.به شدت

احساس غربت می کردم.تا به حال نمایشگاه هایی که رفته بودم در کلیه زمینه ها حضور

 خانمها لااقل اگر پررنگ نبود کم رنگ به این شکل هم نبود.بیشتر خانمهایی هم که دیدم

در داخل غرفه ها مسئولیتی داشتند.نمی گویم صنعت پدیده ای است که باید به همان

اندازه که آقایان در آن فعالند،خانمها هم حضور داشته باشند اما به هر حال این تعداد بسیار

 محدود هم خیلی تاسف برانگیز است!چون حقیقتا کم فارغ التحصیل خانم در رشته های

 فنی نداریم.یک نکته جالب دیگه این بود که وقتی با چند تا از غرفه داران محترم راجع به

 محصولات و ماشین آلات و قطعه ها و سیستمهای الکترونیکی صحبت می کردم و

می پرسیدم که این محصول ها ساخت ایران هست با یک جسارت خاص می گفتند بله!

اما دقیقتر که می پرسیدم می فرمودند البته مونتاژ ایران است.(این به معنی این نیست

که هیچ محصول و قطعه و دستگاه ساخت داخل نداشته باشیم اما خوب....)در مجموع

نمایشگاهی مفیدی بود حداقل برای من آنهم در شرایطی که بخواهی میان انبوه

صنعتگران (آقا) رفت و آمد کنی و سوال بپرسی و کنجکاوی کنی و سر هر دستگاه مکث

طولانی کنی و بخواهی فرآیند تولید محصول را بررسی کنی! گاهی نگاه های

بعضی هایشان جدا تعجب برانگیز بود انگار حضور خانمها در چنین نمایشگاه هایی از

 عجایب روزگار است.

نتیجه گیری اخلاقی:

خانمهای فعال در امورات بانوان،حضور خانمها در صنعت را هم دریابید!(البته می دانم در

مورد مسائل زنان آنهم در شرایط مهرورزی حالا آنقدر سمن داریم که یاسمن گم است!!!)