سَل ِ المصانِعَ ركباًً تَهيمُ فِي الفَلَََوات ِ
تو قدر آب چه داني كه در كنار فراتي؟
شبم به روي تو روز است و ديده ها به تو روشن
و اِن هَجَرْتُ سَواءٌ عَشيَّتي و غَداتي
اگر چه دير بماندم اميد برنگرفتم
مَضَي الّزَمانُ و قَلبي يقولُ اِنك آت ٍ
من آدمي به جمالت نه ديدم و نه شنيدم
اگر گلي به حقيقت عجين آب حياتي
شبان تيره اميدم به صبح روي تو باشد
وَ قَد تُفَتَش عَينُُ الحيات ِ في الظُلَمات ِ
فكم تُمِّررُ عَيشي وَ اَنتَ حامِلُ شَهد ٍ
جواب تلخ بديع است از آن دهان نباتي
نه پنج روزهي عمر است عشق روي تو ما را
وَجدتَ رائحَةَ الودَّ اِن شَمَمْتَ رُفاتي
وصَفْتُ كُلَ مَليح كما يَّحب و يُرضي
محامد تو چه گويم كه ماوراي صفاتي
اَخاف مِنكَ و اَرْجَوُ و اَسَتغيث وَ ادْنوُ
كه هم كمند بلايي و هم كليد نجاتي
ز چشم دوست فتادم به كامه ي دل دشمن
اَحبَّني هَجَرُوني كما تَشاءُ عُداتي
فراق نامه ي سعدي عجب كه در تو نگيرد
و ان شَكوت اِلي الطير ِ نحن في الوكَنات