:: آوای فاخته

به لطف سارای مهربان (نوازنده مُراژ در گروه) که 9 سالی می شود

تار می نوازد، جمعه شب در تالار وحدت مهمان گروه فاخته بودم و

چه خوش دقیقه هایی.گروه فاخته به سرپرستی رضا موسوی زاده

( نوازنده تار و آهنگساز ) 2 شب، هشتم و نهم آذر اجرا داشتند.

اجرا در دو بخش بود و در ماهور، دشتی، همایون مرکب.بخش اول

بیشتر شامل تصانیف بود. تصانیفی قدیمی که بازخوانی شدند با

صدای مهیار شادُروان. من تا پیش از این اجرا صدای شادروان را

نشنیده بودم. حنجره ای فوق العاده داشت و آوایی بسیار دلنشین.

شادروان متولد 1350 است و گویا بعد از 14 سال، این کنسرت، اولین

اجرایش بوده که به گمانم بسیار بسیار بعد از این خواهد درخشید.

نوازنده مهمان کنسرت در بخش اول هم بانو افلیا پرتو بود با پیانوی

بی نظیری که می نواخت.با اجرای بخش اول انگار پرتاب می شدی

به موسیقی سالهای دور با آن آهنگسازی های خاص.شنیدن بخش

نخست در مجموع لذت بخش بود اما ایراد کار به زعم من تعدد

تصانیف بود که به فاصله کمی از هم اجرا می شد و مجالی برای

آوازخوانی ها نمی گذاشت و سبب می شد اینگونه به ذهن متبادر

شود که فضای کار قدری شلوغ است.بخش دوم را نوازندگان دیگری

به عهده داشتند، جز رضا موسوی زاده. نوازندگانی بسیار جوان و

هنرمند. کمانچه کلهروار امیرحسین نعمت الهی آنقدرها عالی بود و

لحظه های ناب در نابی را برایم رقم زد که مستی اش تا مدتی مرا

کفایت کند.بخش دوم هم بسی دلربا بود و شورآفرین.مرا بخش دوم

خوشتر آمد.هم آوازهایش را دوست داشتم. هم قطعاتی که گروه

با آن هماهنگی و پتانسیل ویژه اجرا نمودند.بعضی لحظه ها آنقدر

حاصلشان کیمیا است که دلت می خواهد در آنها متوقف شوی.مثل

9 تا 11:30 آدینه پیشین ام. جای همه دوستدارانی که مجال حضور

نیافتند خالی بود....

پ.ن1:

ساز مُراژ تا حدودی همانند تارباس است و نامش آنطور که سارا

برایم گفت برگرفته از نام سازنده اش است، محمدرضا ایلدار ژاله.

پ.ن2:

اینجا می توانید تکه هایی از آثار منتشر شده مهیار شادروان را

بنیوشید....