حلول می کنی

میان مصاف ِ بی امان ِ منْ با منْ

و عصیانی پیچ ِ هیچی که

نازینه

گلوگاه نیاز را نشانه رفته است

حلول می کنی

و دل قیام می کند

به رسم شوقستان

که ریحانی است، الحانی

صبوح نور و صبح آینه

انجماد نطفه ای که سرکش است

و نقض منطقی که

سبز نیست....

شهریور ۸۶

روزه جسد باز ایستادن است از طعام و روزه دل نگاه داشتن دل است

از وساوس آثام، روزه روح، عدم التفات است به کل انام و روزه سر

استغراق است در بحر مکاشفه و مشاهده علی الدوام. آن که روزه

صورت دارد افطار او در شب باشد و آنکه روزه معنی دارد افطار او در

وقت لقاء رب باشد که " صوموا لرؤیته و افطروا لرؤیته ".....

ملاحسین کاشفی

بعضی آدمها را هیچگاه ندیده ای، هیچگاه. اما از کودکی با آنها بزرگ

شده ای. در تو خانه کرده اند. اندیشه شان با توست. با باورهایت

عجین شده اند. طالقانی یکی از همین آدمهاست برای من. آدمی که

مسلک اش را هزارباره دوست دارم. تعاملات و بینش اش را. نوع

مناسبات اش هنوز مبهوتم می کند. طریقی که بی هیچ هراسی

برگزیده بود. که تابع هیاهوی روزگار نشد. سازشکاری نکرد. رفتاری

محافظه کارانه نداشت و مسامحه ای بی خودانه. دغدغه آدم و

آدمیت را داشت. مهری بی دریغ و بی دروغ.....

افسوس، افسوسی عمیق که نیست. که نبود زمانی که باید

می بود.....

* سلمان هراتی

شهریوری که پیچیده شود به " سرود گل "، شهریور دیگری است....

هنگامه ای که باید گفت "ساقیان سرمست در کار آمدند ". آوای تار و

شورانگیز حسین علیزاده و گروه هم آوایان،" شب چراغ عشق "*را در

سینه هامان آویخت تا به ملکوت لحظه ها مهمان شویم و " پرواز تا

شهر صبح"*را تجربه گر...چقدر خوش بود دقایقی که آوای بانو افسانه

رثائی و پوریا اخواص درهم می آمیخت، انگار نشسته باشی روی

بال پرنده های عالم بالا....چه نوآوریهای عجیبی داشت مجید خلج

وقتی پنجه هایش هنرمندانه روی تنبک رقص می گرفت.رباب نیما

علیزاده و جاهایی که احساس کردم گل قطره های شبنم است که

می چکانند روی دل، "زهی رباب دل من به دست چون تو ربابی"....

پیام جهانمانی و بی نظیر ِ بم تارش...سپاس از استاد علیزاده و

ذوق یگانه اش، که چنین سرشار و مستامست می کند حال ما را

در میان قیل و قال زمانه و نیز آنکه در میان اینهمه خودمحوری های

نامبارک موجود در موسیقی روزگار ما، همدلانه نوآموزان این عرصه

را همراهی می کند و از پتانسیل و استعدادشان بی واهمه بهره

می جوید.....

پ.ن۱:

"قطعه گذار" تار پیام جهانمانی ( گوش کنید ) 

پ.ن۲:

عنوان و عبارات ستاره دار برگرفته از نام تصانیف و قطعات ساخته

شده توسط حسین علیزاده است که در کنسرت اخیر اجرا شد.

عقربه های ساعت که می ایستند روی نقطه آغازین بودنم، هجوم

احساس های گونه گون است که سُر می خورند توی دلم و سَر

می روند از توی چشمهام....آرامی که باید با من نیست. چرخ

می خورم در مدار لحظه های شک زده. نوسان چیزی در من به اوج

می رسد و نگرانی عجیبی که می شود ترجیع بند همارگی

ثانیه هایی چنین...انگار روی خطوط اضطراب راه می روم با ته مزه

شیرین خاطره ای، آمیخته با یک جور حس سرخوشی که رنگ

گونه های گل ِمحمدی است...مرور می کنم تقویم رنگ رنگ روزهایی

را که تاریخ روزگار منند، چندگانه اندوه و حسرت، شادی و شکر،

هاشور می زنند دقیقه های مشبک مرا، در شعاع آفتاب طرب بودن

و در طریق ابر گام زدن....ایستادن روی مرز زمان و گریزی که از خویش

است به خویش.هراسی پنهان، نفسی رها نمی کندم، داغ می کند

میان ماضی و مستقبل، اسپند دغدغه های اکنون مرا.به سایه روشن

سرنوشت فکر می کنم به روزگار خوب، بد، زشت، به سپید

مهربانی های تو که اردیبهشت من است و می وزد نسیم وار بر

خشت خشت من....به روشنای امیدی که از میان دریغ های

هزارباره ام زاده می شود هر بار، گل پونه ای می کند دلم را و پیوند

می زند به آیین آیینه و در شهرآشوب جان و تن، آسمانخواهی

من ِمن را مجال پرنده شدن می دهد....

دومین سمینار دین و مدرنیته

پنجشنبه ساعت ۹:۳۰ تا ۱۹ حسینیه ارشاد

نمی دانم حضرات آنگاه که باید، طومار به زعم خودشان ناهنجاریهای

اجتماعی، یک تجمع آرام، یک نشست، یک جریان فکری را طی

یک مدت کوتاه و گاه حتی یک شبه در هم می پیچند اما از

ساماندهی یک سری مشکلات ساده اجتماعی، شانه خالی

می کنند و چنان خودشان را به کوچه علی چپ می زنند که مپرس!

تلخ می شوی وقتی به مواردی برخورد می کنی که با یک مدیریت

صحیح برای جماعتی که داعیه مدیریت موثر دارند،می شود شرایطی

را فراهم آورد که افراد یک جامعه حداقل در بهره مندی از نیازهای

ساده روزانه درگیر مصائب بسیاری نشوند.بهره مندی هایی که

ارتباط مستقیمی با سلامت شهر و شهروند دارد و نتایجشان اگر

کلان نگاه کنی به نفع جاه طلبی های همین جماعت خواهد بود!

شراب می دهند هان دو دست را سبو بگیر

دو دست را بلند کن بلند شو وضو بگیر

سبو وضو گرفته با شراب سرخ چشم تو

وضو گرفته با گلاب ناب سرخ چشم تو

بیا و سرمه ای به سایه های پلک شب بکش

و سرخی انار را به لب بزن به لب بکش

شراب می دهند هان دو دست را سبو بگیر

دو دست را بلند کن بلند شو وضو بگیر

عبیر و عود و مشک را سپند دانه دانه کن

چراغ داغ باغ را تجلی جوانه کن

طلوع دف شمس را به صبح من غزل بگو

دو بیت ازشکر بخوان سه مصرع از عسل بگو

شراب می دهند هان دو دست را سبو بگیر

دو دست را بلند کن بلند شو وضو بگیر

به احترام نور او قیام کن قیام کن

در آسمان ترین زمین، ستاره زد سلام کن ( گوش کنید )