پ.ن: عکسها از اینجا و اینجا

دلم گرفته است. به قول مهدی اخوان ثالث ابرهای همه عالم در دلم

می گریند....حس غریبی مرا در خود می کشد و می فشرد مدام.یاد

حرف دوستی می افتم که می گفت این جور موقع ها به دریا فکر کن.

می گفت هوا را عمیق به درون سینه بکش و فکر کن موجهای دریا

به سمت ساحل می آیند و هنگام بازدم تصور کن موجها در حال

بازگشتند به بی کران دریا.می گفت آرام می شوی، آرام. اما حالا هر

چه به دریا فکر می کنم و موجهایش، سهمم انگار طوفان های اوست

تا آرامش آبی اش! هی شعر فروغ توی ذهنم چرخ می خورد و غم 

بیشتر در من حلول می کند:

دلم گرفته است
به ایوان می روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند....

بوی خاک نم خورده می دهد دقیقه های اکنونم.یاد بابابزرگ

می افتم که مثل پرنده بود و شعر مرا به او نزدیک تر کرد و او را به من.

به بی ثباتی سرخوشیها فکر می کنم، به ناسپاسیهایم....ترس

هم ظهور می کند در میان این شهرآشوب، ترس ِ نرسیدن،

ثانیه های مردابی! یاد کودکی ام می افتم و بغض می کنم. یاد آن

موقع ها که می نشستم و بابا و مامان کلی کتاب می خواندند

برایم.یاد کانون پرورش فکری.یاد آنهمه شعرهایی که حفظ کرده بودم

و بابا با چه حوصله ای ضبطشان می کرد! قلمدوشهای بابا،

بوسه های مامان. تئاترهای عروسکی و کوه رفتنهایمان و ذوق

سرشار آن لحظه ای که چای دم کشیده روی آتش را توی آن لیوان

زرد ِمخصوص مزه مزه کنم....چقدر حجم شادیهایم خالص بود!

چقدر دورم، چقدر دیر....می رقصد اندوه نقره ای در من، پر از خالیم

امشب...کاش عطر سیب، طعم گندم، روی ماه خدا...پنجره نیمه باز

است، نسیم گویا رازی دارد با سیاه ِ شب، غم نامه هایم تمامی

ندارند انگار.بارانی ام، بارانی ِ بارانی....مرتضی گودرزی دوتارش را

می زند و می خواند:

نم نم باران بار

در غم یاران زار

ماه ندیده، شب رو دریده، صبح سپیده بر دار

سرو روانم کو

مه تابانم کو

پاره جانم

روح و روانم

آه و فغانم بشنو

به سان لاله داغی بر سینه دارم

با ستاره پیمانی دیرینه دارم.....

در بسته شد به ناگهان

یک عده پشت در ماندند

با مشت های بیهوده

با سکه های فرسوده

آنان که می دویدند و فریاد می کشیدند

فرو ماندند

آنان که روی سکوی سکوت می نشستند

به آسانی گذشتند

یک عده می دویدند

و پشتشان به در بود!

عمران صلاحی

می گویند تاریخ تکرار می شود و تنها آدمها و شرایط و موقعیت ها

هستند که با مشابه خود در زمان گذشته توفیر می کنند و چقدر

راست می گویند....کاش دوستانی هم که این روزها جسورانه در

برابر طرح پروژه انقلاب فرهنگی دوم موضع می گیرند و اعتراض

هایشان را با صدای بلند فریاد می کنند و چه و چه.... قدری هم 

جسارت به خرج می دادند و عذرخواهی می کردند از آدمهای نازنینی

که روزگاری نه چندان دور به واسطه اقدامات مهرورزانه همین

دوستان! قربانیان انقلاب فرهنگی اول شدند!