ماشین چرخ زنان است میان خلوت خیابانهای نوروزی.ضبط روشن

است.نسیم بهاری رقصان.مهدی فتحی دکلمه می کند و بعد استاد

می خواند:

سال 85 چندان خوب نبود برای من، دلایلش شاید حجم اضطرابهای

بسیاری بود که نشست روی دقیقه هایم ، اینکه کوچیدن آدمهای

نازنینی را شاهد بودم، انتظارهایم حاصلی نداشت و ناملایمات و

اتفاقات ناگهانی شدند بخشی از اکنون زندگیم...با این همه هزارباره

سپاس حضرت خالق را که می توانست بدتر از اینها هم برایم ممکن

شود....86 نمی دانم چگونه است، سبز است؟ آبی است؟ قرمز

است یا خاکستری؟! خبرهای آشوب که در همین لحظه های

آغازینش کم نبوده، اما خوب امسال بهار در بهار است و می خواهم

تصور کنم سال خوبی است، خوب خوب...می خواهم خیالهایم را

رنگی تر بدانم و سهم مهربانی لحظه هایم را بیشتر...بهار را آنقدرها

دوست دارم که نمی خواهم تلخی را بنشانم روی سبزاسبز حضورش.

زمستان را دوست دارم به خاطر اسفند و اسفند را به خاطر بهار...

شمیم سکرآوری که می پیچد میان سلولهای هوا آنقدر مستانه و

نشاط آور است که از هراس بی خودانه برهاندم. عاشق بغض های

مکرر آسمانم که می شکند و چشمهاش که بعد تا خدا می خندند...

چقدر این روزها درختها ستودنی اند، درختهای پیچیده به روشن

سبز، بنفشه هایی که کاشته اند توی چشمهای باغچه، غزلخوانی

گنجشکهای رها و نسیم که همه جا رقصان است...کاش بهار نفس

بکشد تا عمیق دل، غباری ننشیند روی روشنای نوروزی... مهر

بخوانیم آیه آیه، عشق بنوشیم جرعه جرعه، همخانه طرب شویم،

هم آوای ماهور، همنشین نور...