در این بیست و خورده ای سال تنها راهپیمایی که در آن حضور پیدا

کرده همین ۲۲ بهمن است آن هم برای دقایقی! می پرسی که

 چرا این یکی را می روی کمی مکث می کند و ساکت می شود و

می گوید دلایلش شاید بیشتر شخصی است و حسی درونی بعد

ادامه می دهد این یکی را می روم فقط به یاد آنهایی که این به

ظاهر انقلاب وامدار آنهاست.آنهایی که نامشان در هیاهوی

سهمخواهی های بعضی ها گم شد،آنهایی که نادیده گرفته شدند،

حذف شدند و خاموششان کردند...می گوید همان سال ۵۷ هم که

انقلاب شد، بیش از خوشحالی نگرانی عجیبی بود که در جانم

می خزید که اینها همه انگار بیشتر شکل بود که دستخوش تحول

شده بود تا مناسبات عمیقی که باید صورت می گرفت و اضطراب

اینکه نتیجه این جریانی که روالش چندان عقلانی به نظر نمی رسد

واقعا چه خواهد شد؟! که انقلابی که به عنوان نمونه رضایی ها

جویای آن بودند همانی نبود که دیگران و دیگران موج وار بر آن

سوار شده بودند و طلب می کردندش. که آن چیزهایی که باید

در عمیق افکار و خواسته های توده جاری می شد و با جانشان

می آمیخت سرعت به ثمرنشینی اش علی القاعده نباید چنین

 می بود، که بیشتر احساس بود تا انقلاب و همه چیز آنقدر ساده

 نبود که اتفاق افتاد و از سیر منطقی اش خارج شد، که....این جا

که می رسد یک چیزی می نشیند ته چشمهایش، نام می برد

بعضی ها را توامان دریغ و اندوه و خاطره و یکباره اشکهایش

سر می خورند....

سانس 19 نمایش دهند را جویا شدیم فرمودند "سینه سرخ" نامی

است ساخته پرویز شیخ طادی."پشت پرده مه" اش را دیده بودم و

دوستش داشتم و داشتیم! برای تهیه بلیط اقدام کردیم که برخلاف

تصور نه شلوغ بود و به سهولت بلیط تهیه نمودیم و وارد سالن

شدیم! سینه سرخ فیلمی است احتمالا در چهارچوب سینمای

معناگرا که در بیان مقصودش از نگاهی کودکانه وام می گیرد.ماجرای

پیوند ادیان است و اینکه از دریچه هر کدام از آنها که بنگری به یک

مفهوم مشترک می رسی. تا حدود نسبتا زیادی از دیدنش لذت

بردم. همینکه در عین بیان موضوعی چنین، شعارگونه به آن

نپرداخته بود از دید من مثبت بود. تصاویر فیلم هم بسیار زیباست.

نوع ادبیاتی که در طول فیلم حاکم است نیز نسبتا قابل قبول است،

با وجود اینکه دیالوگهای بعضی از شخصیتها جای کار بیشتری

داشت تا در بعضی سکانسها حالتی تصنعی به خود نمی گرفت.

ایراد اصلی کار انتخاب نادرست بازیگران غیر کودک خصوصا بازیگران

زن اثر بود که با وجود اینکه ماجرا در یک روستا در حال وقوع است

بازیگران زن آن به شدت شهری برخورد می کنند  و گویششان به

شدت توی ذوق مخاطب می زند! من از سکانسهایی که طنز ظریفی

در آن گنجانده شده بود هم خوشم آمد. در کل ساختار و نوع نگاه

کارگردان را دوست داشتم اگرچه پایانش می توانست به مراتب بهتر

از این باشد و به سرعت به سرانجام ننشیند! فیلم دربرگیرنده

تمام المانهای یک اثر هنری متعالی نیست اما به گمان من با توجه

به سابقه کارگردان و نوع موضوعی که انتخاب کرده نسبتا خوب

از آب درآمده. در مجموع دیدنش شاید برای آنها که علاقه مند به

سینمای معناگرای دینی هستند خالی از لطف نباشد!

پ.ن:

بر طبق اخبار واصله "سینه سرخ" سیمرغ بخش بین المذاهب

را از آن خود نموده است.

مثل غنچه بود آن روز

غنچه ای که روییده

در هوای بهمن ماه

بر درخت خشکیده

مثل آب بود آن روز

آب چشمه ای شیرین

چشمه ای که می بیند

مرد تشنه ای غمگین

گرچه در زمستان بود

چون بهار بود آن روز

سرزمین ما ایران

لاله زار بود آن روز

روز خنده ما بود

روز گریه دشمن

روز خوب پیروزی

بیست و دوم بهمن

کتاب فارسی دوم دبستان را مدتهاست که ندیده ام. نمی دانم

هنوز این چهارپاره مصطفی رحماندوست در آن هست یا نه.اما این

شعر یکی از درس های من و هم نسلی های من بوده زمانی که

در مقطع دوم دبستان محصل بودیم. این درس در کتاب فارسی

دوم دبستان، یکی از درسهای بود که بسی از آن رضایت داشتیم

به گمانم نه البته به واسطه محتوا! که نه کلمه و ترکیبهای تازه اش

سخت بودند و زیاد و نه مشق نوشتن از رویش دشوار بود. تنها

ایرادش شاید آن بود که جزو شعرهای حفظی محسوب می شد

که باید در امتحانات ثلث بلد می بودیم. و من از این جهت چندان

مشکلی نداشتم چون عاشق شعر بودم و حافظه نسبتا خوبی

هم داشتم برای از بر کردن آنها.یادم می آید کلاس ما و شاید هم

مدرسه زمانی به این درس رسیدیم که اتفاقا بهمن ماه بود و این

تقارن کلی به نظرم جالب آمده بود آن روزها! هنوز هم قیافه خانم

معلممان یادم هست که چگونه داشت شعر را دکلمه می کرد در

آن روزهای آنچنانی! روزهایی که راهروهای مدرسه می شد عرصه

جولان کاغذ رنگی و بادکنک و فانوسهای رنگارنگ.چقدر هم

معلمهای پرورشی ذوق و شوق داشتند جهت بسیج کردن نونهالان

باغ دانش برای بروز استعدادهایشان برای نمایشگاه های دهه فجر.

سرودها که دیگر نگو! تمرینهای جالبناک سرودهای مثلا انقلابی که

دیگه نور علی نور بود.یک نوار را می گذاشتند تا با نوع خواندنش

بچه ها هماهنگ شوند و آن قدر دکمه play و stop  را فشار

می دادند که خدا می داند.هنگام اجرا هم که در مدارس دخترانه

حتما می بایست خوانندگان محترمه لباسهای براق صورتی و آبی

ملایم و سفید به تن می داشتند، لباسهایی که مخصوص دهه

فجر بود و سالی یکبار به گمانم از توی انبار بیرون می آمد جهت

اجرای هر چه باشکوه تر گرامیداشت آیین فتح و پیروزی! تئاترها

که دیگر صحنه بی بدیلی بود در نوع خودش. کاراکترهای شاه و فرح

عضو دایم این نمایشها بودند آنهم به مسخره ترین شکل ممکن.

یادم می آید هنرپیشه هایش کلی کیف می کردند که در دوران

بچگی، لباسهای مهمانی آنچنانی به تن می کنند و لبهایشان قرمز

 و لپهایشان گلی می شود! چه دورانی بود! چقدر همان خانم

معملها و ایضا آقا معلمهای پرورشی که آن زمان نفوذ زیادی هم

داشتند در مراسم های شورانگیز مدارس! لابد خوشحال بودند در

دلشان که نسلی که در حال پرورشند چقدر سعادتمند که اینهمه

انقلابی بزرگ می شوند! همه اینها را گفتم که بگویم حالا که

روزگاری از آن روزها گذشته خوانش همین چهارپاره کذا که با

خاطرات آن روزهای من هم از قضای روزگار گره خورده نه تنها جالب

نیست که حس های عجیبی یکباره سر می خورند توی دلم، تلخ

می شود انگار چیزی در من و به جای کلمه به کلمه اش

استعاره های ناخوبی توی ذهنم چرخ می خورند....