نمی دانم ولی دیگر دیدن فیلمها آن حسی را که باید در من بر نمی

انگیزد.نمی گویم یکسر بدند اما خوب گاهی از میان آنها بعضی

سکانسها را دیگر دوست دارم فقط! نمی دانم حاتمی کیا خودش از

" به نام پدر " راضی بود یا نه.نمی دانم چقدر می خواسته به چیزی

که بگوید نزدیک شود.اما من اصلا از به نام پدر خوشم نیامد.همان

یک سکانسش را که پرستویی روی تپه ای می رود و با خدا گفتگو 

می کند را دوست دارم.نه از انسجام بازی ها خوشم آمد نه از

شخصیتهای نصفه و نیمه که خلق شده بودند.اصلا فضای کلی فیلم

را هم دوست نداشتم.به نام پدر ضعیفتر از کارهای چندساله اخیر

حاتمی کیا بود به گمان من.نه اینکه سوژه انتخابی اثر یکی از

مسائل امروز ما نیست، ولی آنقدرها که باید و شاید پرداخت نشده

بود.شاید تکراری بود به نوعی نوع نگاه کارگردانش. تکرار چندباره

یک سری چیزها اغلب از عمق همان چیزها می کاهد.نمی دانم

اما دلم می خواهد دفعه دیگر حاتمی کیا انعکاس دهنده مضامین

دیگری باشد...

" کافه ستاره " هم یک فیلم معمولی بود.تکرار دردهای اجتماعی.

منتها تمایزش با آثاری که در دایره مسائل اجتماعی دور می زنند در

این بود که کارگردان فیلم (سامان مقدم) در عین تکراری بودن سوژه

بسیار متبحرانه اثر را کارگردانی کرده بود. بازیها هم بسیار روان بود.

من اپیزود سومش(ملوک) را دوست دارم.اپیزودی که به قول جناب

خوابگرد بازی رویا تیموریان را بسیار متفاوت از کاراکترهایی که

تابحال بازی کرده بود می بینی.انگار که انتظارش را نداشته باشی

و مقادیری غافلگیر شوی! توانایی بازیگری که تابحال در نقش یک

سری شخصیتهای خاص ظاهر شده و اینبار نقشی کاملا متفاوت

را ایفا کرده تحسین برانگیز است.

اما از "باغ فردوس ساعت پنج عصر "بیشتر از دو فیلم قبلی خوشم

آمد.شاید دلیلش به دلیل علاقه ام باشد به بعضی بازیهای لادن

مستوفی.جسارتش برایم جالب است.رضا کیانیان آرام تر از

نقش های دیگرش بود.من از نوع نگاه سیامک شایقی بدم نیامد.

جرئت بازگویی یک سری مسائل خودش هنر می خواهد. یک

جاهایی مقادیری غلو شده بود و باورش برای مخاطب دشوار.

سکانس پایانی فیلم هم راضی کننده نبود برای من.در کل سینما

این روزها چنگی به دل نمی زند یعنی گمشده ات را نمی یابی در

میان آثار هنر هفتم. اما با این وجود در این آشفته بازار گاهگاهی

رفتنش به نرفتنش می ارزد...

" عمران صلاحی "

پ.ن:

" شاید باور نکنید" برگرفته از نام کتابی است از عمران صلاحی....

علتش را نفهمیدم اما در تبریز هم مثل زنجان دکه های روزنامه

فروشی به ندرت یافت می شد! یکی دیگر از مواردی که در تبریز به

آن برخورد کردم و مشابهش را در تهران تابحال ندیده ام، این بود که

اعلامیه های فوت افراد از جانب نزدیکان آن فرد به صورت جداگانه

چاپ می شود.مثلا برادر،فرزندان، دوست، باجناق و...هر کدام یک

اعلامیه جدا منتشر می کنند! یکی از شبها، حین گشت و گذار در

شهر به یک مغازه جالبی برخوردیم با نام رادیو صبوحی( در یکی از

تقاطع های خیابان شریعتی ).انواع و اقسام کاست های اساتید

موسیقی سنتی آنجا موجود بود.از آثار جدید گرفته تا قدیم قدیم.در

نتیجه چون تمرکزی چنین در تهران را خیلی کم دیدم آن هم نه به

این شکل، مقادیر بسیار زیادی کاست های گوناگونی که در پی اش

بودم خریداری شد از آثار قدیم استاد شجریان گرفته مثل آذرستون و

میعاد و شب زنده دار،آفتاب نیمه شب و... ، بعضی چاووشها که

نداشتم،مناسبتهایی که استاد خوانده بودند مثلا در سوگ بنان،

مراسم میلاد استاد و....تا آثار قمرالملوک وزیری، استاد ظلی، اقبال

آذر، هنگامه اخوان، خوانساری، استاد قوامی، تاج اصفهانی.آخرین

مکانهایی هم که در تبریز مورد بازدید قرار گرفت مقبره الشعرا بود و

بقعه سیدحمزه که تقریبا کنار مقبره الشعرا است.آرامگاه ثقة السلام

هم در همانجا و در جنوب شرقی بقعه واقع است! مقبره الشعرا محل

آرام گرفتن شاعران و ادیبان بسیاری است از جمله اسدی طوسی،

قطران تبریزی، مجیرالدین بیلقانی، خاقانی شروانی، ظهیرالدین

فاریابی،شاهپور نیشابوری، شمس الدین سجاسی، ذوالفقار

شروانی، خواجه همام تبریزی، مغربی تبریزی، مانی شیرازی، لسانی

شیرازی، شکیبی تبریزی و از معاصران جواد آذر، دکتر محمود پدیده،

محمود ملماسی، سید یوسف نجمی و میرزا طاهر خوشنویس.

متاسفانه به دلیل زلزله های بسیار مقبره بسیاری از شاعرانی که

در مقبره الشعرا مدفون هستند از بین رفته است.و تنها مقبره استاد

شهریار است که به جهت احداث در دوران کنونی در آنجا نمایان

می باشد! استاد شهریار در پایان قطعه شعری که بالای مزارش

نگاشته اند، گفته:

دقیقه های مبارک رمضان، از بهترین لحظه هایم است.یک ماهی که

حال و هوایش با روزهای دیگر سال یک جورهایی متمایز است.که

عاشق همین تمایزاتش هستم.مناجاتهای سحر و صدای گوینده ای

که هر چند دقیقه یکبار اعلام می کند که چند دقیقه تا اذان صبح

باقی مانده، آوای ربنایی که می پیچد میان خانه، یا علی و

یاعظیم...، نیایش های ناب در ناب افطار و چشم هایی که ناخواسته

بارانی می شوند، سفره هایی که هنگامه اذان پهن می شود.

نان وپنیر و خرما و سبزی،عطر چای، آش رشته و حلیم...

مهمان هایی که دقیقه های افطارشان با تو شریک می شوند....

صف های طویل نان، یک ساعت مانده تا افطاری که خیابانها از

حضور خلایق موج می زنند و درست هنگام افطار انگار نه انگار که

این همه جمعیت در کوچه و خیابان حضور داشته و حالا پرنده پر

نمی زند میانشان، مراعات بیشتر بعضی چیزها و کارها را کردن،

خلوت کردن و تامل کردنها، صمیمیت پنهان و آشکاری که با ظهورش

قدری هم که شده به بعضی چیزها امیدوار می شوی....یک ماه

نفس کشیدن در مبارک لحظه های کیمیایش، غنیمتی است برای

سرگشتگی هایم....

پ.ن:امسال برادرم کنارمان نیست هنگامه های سحر و افطار.چقدر

دلم برایش تنگ شده....