:: من، تو، ما... بر مدار بی ثباتی ها!

به نام مهربانترین

وقتی در ارکان مختلف یک جامعه آنارشی عجیبی پدیدار می گردد،

طبیعتا همان جامعه از تبعات حاصله از چنین وضعیتی بی نصیب

نخواهد ماند.این روزهای آنچنانی نه ثبات خاصی در دولت می بینی

نه در ملت.نه دانشجو آن فریاد آرمان خواهی همیشگی را دارد، نه

قشر فرهنگی و روشنفکر جامعه آن طور که باید و شاید در پی مطالبات

خویشند.حتی آن حوالی های پشت پرده هم وضعیت چندان مطلوب

نمی نماید.آنچه بیش از همه در این میان نفس می کشد استعداد

بالقوه تنش است.ناآرامی است که پنهانی سرک می کشد گر چه

بیشترشان بر مبانی عقلانی شکل نگرفته باشند.موج هستند،

می آیند ومی روند و...یک سوی را که نگاه می کنی دولت است که

طرح های محیرالعقول تصویب می کند، گاهی با وجود مخالفت

متخصصان مبنی بر مشکلات اجرایی طرح، آن را به اجرا در می آورد

گاهی به سرعت با مخالفت غیرمتخصصان! مصوبه ها را پس

می گیرد و به زمان دیگری که با شرایط و قوانین کذا و کذا بخواند

موکول می کند! آقای رئیس جمهور که با سرعتی شگفت به سفرهای

استانی می پردازد و مردمان جویای پیشرفت را مژده تحولات ساختاری

می دهد آنهم در اندک زمان ممکن! به آن سوی خط های قرمز

مکتوبات خود را ارسال می کند، طرح نو می اندازد و شاید برگرفته از

الهام الهی به انذار سران ممالک می پردازد و جالب آنکه اینها در

هنگامه ای صورت می پذیرد که مشکلات درون نه تنها حل نشده که

فزونی یافته و آنوقت ما سودای اصلاح برون را داریم! یک سوی دیگر

مردمند گاهی سرگرم امورات هسته ای و حساس به کیک زرد و

سانتریفیوژ، گاهی سرخوشانه آرزوهایشان را گره می زنند به

وعده های پوپولیستی این و آن که شاید به لطف امورات غیبی هم

که شده حوالتی نصیبشان شود! گاهی چرخ می خورند میان

بازیهای به ظاهر قومیتی.نه کارشان با تغییرات نهان است نه

مناسبات پیچیده این و آن، نه گرفتن ها و بردن ها و سرکوب ها آنها

را ملزم به واکنشی می کند.مردمی که یادشان می رود که 8 سال

پیش دوم خردادی بود.دوم خردادی که باور کنیم یا نه شد فصل جدیدی

از تاریخ رخدادهای سرزمینمان! اما حافظه تاریخی ملت ما آنقدر

ضعیف است که همه چیز به سرعت فراموشش می شود، می پیوند

به آن سوی یادها.مثل روزها و جریانات مهم دیگر مثل 4 خردادها،

29 خردادها مثل... که یکی یکی کمرنگ می شوند، شاید خاطره

بودنشان هم روزی فراموش شود! اقدامات احزاب و تشکل ها هم

در میانه از بیانیه ها گرفته تا...چندان امیدوار کننده نیست...نمی دانم

وضعیت کنونی دوره گذار است یا هر نام دیگری که باید به آن اطلاق

شود، هر چه که هست با ماندگاری بیشتر و بیشتر در چنین شرایطی

و آگاهانه یا ناآگاهانه دامن زده شدن به مسائل حساسیت برانگیز

بی آنکه شاهد تاملی جدی از این و آن مسئول باشیم انتظار ظهور

رویدادهای نو به نو که ابعاد پیچیده تری از بحران زایی را به دنبال

خواهد داشت چندان دور از ذهن نخواهد بود!